O Celta volveu quedar sen vitoria en Getafe nun partido que admite tantas lecturas como ollos o viron. Os de Claudio tiveron argumentos, reaccionaron ao gol local e buscaron a remontada incluso en superioridade, pero regresaron cun só punto. Os resultados lembran ao inicio da pasada temporada; as sensacións, polo menos para quen escribe, non tanto.
Brais V
Comentando o partido contra o Getafe con compañeiros de podcast, amiguetes e lendo opinións nas redes sociais de distintos afeccionados, decátome de que todos vemos e interpretamos os partidos de maneira moi distinta. É incrible como pode variar tanto un mesmo feito dependendo dos ollos de quen o mire. Por iso non me atrevo a facer unha análise do partido. Son consciente de que todo o que poida escribir aquí será extremadamente subxectivo e moitísima xente estará en desacordo comigo.
Aclarado isto, e deixando a porta aberta a que quen queira escriba a súa opinión ou análise para ser publicada nesta web, imos co sucedido en Getafe e coa situación actual do equipo.
Claudio Giráldez volveu rotar, presentando un once inicial de perfil máis físico e intentando igualar ese estilo pasivo-agresivo que adoita presentar o Getafe de Bordalás. O plan inicial non lle saíu de todo mal a Claudio, xa que o Celta foi capaz de soster o partido practicamente sen problemas, salvo algún susto puntual.
Como na primeira parte ante Osasuna ou como contra a Real Sociedad, o Celta mostrouse seguro en defensa pese ao mal partido de Marcos Alonso na primeira metade, pero cun solvente Yoel Lago situado na posición habitual de Javi Rodríguez, que neste inicio de temporada se está mostrando como o mellor e máis regular da zaga celeste.
Jones avanzaba polo seu carril chegando constantemente á liña de fondo, pero sen xerar excesivo perigo, mentres que Javi Galán non conseguía profundar polo seu. Miguel Román adiantábase respecto a Ilaix Moriba intentando dar fluidez e conectar co tridente atacante formado por Hugo González, Pablo Durán e Iago Aspas.
Aquí entra en xogo o primeiro parágrafo deste artigo: mentres quen lles escribe apreciaba unha tediosa primeira metade na que só se conseguía xerar pola banda dereita de Jones, sacando algún que outro córner, outros dos meus compañeiros de podcast vían a mellor primeira parte da temporada.
Sexa como for, un tedioso Getafe atopouse cun gol nun saque de esquina no que un rebote lle serviu a Martín Satriano un balón perdido no corazón da área. Demasiado premio para un Getafe que apenas xerara perigo, mentres o Celta xa lle dera un sobresalto cunha gran xogada individual de Hugo González.
Chegábase ao descanso coa vitoria local, excesivo castigo para un Celta que fixera máis e mellores cousas durante os primeiros corenta e cinco minutos.
Non arrancou mal a segunda metade o Celta, consciente de que tiña armas suficientes para facerlle dano ao Getafe. Así chegamos ao momento no que Hugo González, co guante da súa perna dereita, serviu un córner de forma maxistral que Carl Starfelt cabeceou ao fondo da rede defendida por David Soria.
O Celta metíase no partido pouco despois de arrancar a segunda metade e lexitimamente soñaba cunha posible remontada que lle dese os primeiros tres puntos da temporada.
Claudio demostrouno poucos minutos despois de conseguir o empate, dando entrada a xogadores dun perfil máis técnico e habilidoso. Cambiaron os carrileiros coa entrada de Sergio Carreira e Javi Rueda, mentres que Driouech entrou para darlle maior profundidade a unha banda esquerda que estivera practicamente deserta durante todo o partido.
No minuto 67 o Getafe quedou con dez tras a expulsión por dobre amarela de Zaid Romero. Entrou Borja Iglesias e, máis tarde, Ferran Jutglá para buscar o ansiado segundo gol. Tívoo Hugo González cun cabezazo no corazón da área que, para mala sorte do valenciano, saíu potente pero demasiado centrado.
Como recoñeceu Claudio na rolda de prensa posterior ao partido, o Celta intentouno con máis corazón que cabeza e o encontro rematou cun reparto de puntos relativamente inxusto para os visitantes.
gora mesmo hai moita xente intentando comparar este inicio ligueiro co da temporada pasada. É xusto, os resultados son os que son e o arranque é similar, pero, na miña humilde opinión, este ano as sensacións que me transmite o equipo e incluso a linguaxe non verbal de Claudio cando o enfocan durante os partidos non me transmiten a mesma seguridade e tranquilidade da temporada pasada.
Non estou preocupado como o estaba a temporada pasada, pero si me dá a sensación de que hai bastantes máis nervios que no inicio do curso anterior. Si detecto certo runrún nas redes ou na prensa que antes non sentía.
Supoño que será a presión de cumprir coas expectativas da afección e do Club, que xa presionou a Claudio para solventar a situación económica apelando a unha boa participación na Europa League que aliviaría a eterna necesidade do Celta de desprenderse dos seus maiores activos ao final de cada temporada. Esta vez non o fixeron e deixaron nas mans de Claudio a pataca quente.
A comparación absurda co Deportivo tampouco axuda en nada. Non xogamos na mesma liga, aínda que disputemos a mesma competición. O Celta é un club de ourivería en certo modo, de autor. O Deportivo representa o peor do fútbol moderno monopolizado polos clubs-estado ou polos clubs-banco, como o son eles agora.
Seguinte parada: Racing de Santander na casa. Boa ocasión para sacudirse a presión e a ansiedade.
Para rematar, gustaríame deixar un dato que me resulta curioso: desde a vitoria en Lyon da temporada pasada, o Celta só gañou catro dos dezasete partidos disputados, con vinte goles a favor e vinte e oito en contra.
