Nah, veníamos a hablar de los partidos Valencia – Celta y Fortuna – Andorra pero la actualidad nos ha pillado en tiempo real con todo el tema Javi Rueda. Eso si, podcast completo y con buena discusión, como debe ser.
Etiqueta: Hugo Burcio
-
O Fortuna xa compite entre os maiores
O Celta Fortuna estreouse no fútbol profesional cun empate ante un histórico como o Cádiz CF nun partido marcado polo mal estado do terreo de xogo. Os rapaces de Fredi superaron os nervios iniciais, competiron de ti a ti e deixaron a sensación de que están preparados para o enorme desafío que teñen por diante.
Por Brais V.
Este sábado 15 de agosto de 2026, o Celta Fortuna disputou por primeira vez un partido de competición oficial como equipo profesional. Fíxoo ante un rival histórico, o Cádiz CF, no seu propio estadio, e os rapaces de Fredi superaron con nota a primeira proba de lume.
Non quero soar como Xavi Hernández cando toda a súa análise e discurso futbolístico xiraban arredor do estado do céspede dos distintos estadios repartidos pola xeografía española, pero parecía que o JP Financial Estadio sementara o céspede que hai uns días levantaron en Balaídos, afectado por ese fungo que atrasou o inicio de temporada do primeiro equipo.
Bromas á parte, non podemos obviar o condicionante que supuxo para o desenvolvemento do partido o mal estado do terreo de xogo. Os futbolistas de ambos os equipos loitaron contra as circunstancias para desempeñar o seu oficio coa maior dignidade posible. Non foi fácil. Remates moi desviados, controis que se ían longos, botes estraños… Unha mágoa que un primeiro partido de Liga quedase un pouco deslucido polas malas condicións do terreo de xogo. Eu son da opinión de que o fútbol se reencontra co seu romanticismo máis primixenio cando se xoga en campos embarrados ou cheos de pozas, pero para a segunda categoría do fútbol español o espectáculo redúcese bastante.
Indo ao partido en si, que é o realmente importante neste pequeno artigo, o Fortuna comezou cos nervios propios do debut. O peso da historia, os ollos dunha cidade e dunha afección postos sobre un grupo de rapaces que levaron a canteira ao seguinte nivel pesaron sobre os de Fredi durante os primeiros minutos, nos que un Cádiz que imprimía un ritmo moi alto e aproveitaba os nervios visitantes chegaba de forma insistente á portería defendida por Coke Carrillo.
O Fortuna é un equipo rochoso en defensa. O seu trío de centrais, formado desta vez por Joel López, Pablo Meixús e Quique Ribes, despexaba con solvencia as constantes chegadas gaditanas. Vinte minutos tardaron os celestes en liberarse do dominio local, apoiando o seu xogo na descarga sobre Álvaro Marín mentres Hugo Burcio e Capde ían aparecendo pouco a pouco no partido.
Tardaron os de Fredi en entrar no preito, pero cando o fixeron demostraron ser un equipo traballado, solidario e con capacidade para chegar á área rival con transicións rápidas. De feito, as ocasións máis claras da primeira metade estiveron protagonizadas polos celestes, que coquetearon co gol cun gran disparo de Ángel Arcos desde o pico da área que se topou coa man salvadora de Ezkieta —sen lugar a dúbidas, o mellor xogador local e seguramente do partido— e nunha das clásicas transicións ofensivas endiañadas do Fortuna que Kibet desaproveitou cun mal control cando quedaba só diante do porteiro.
Aquí vou varrer para a casa e dicir que o control se lle foi longo polo mal estado do céspede. Cando se trata de defender os rapaces, elixo crer en conspiracións.
O Fortuna marchaba ao descanso con mellores sensacións que media hora antes e coa moral á alza ao comprobar que era capaz de tratar de ti a ti ao Cádiz na súa estrea ligueira.
Fredi introduciu cambios para a segunda parte. Entraron Andrés Antañón por Kibet —para quen escribe estas liñas, un dos xogadores máis destacados da primeira metade celeste— e Anxo por un Milla moi desconectado. Ambos os xogadores, en dinámica do primeiro equipo e que se presumen titulares no Fortuna cando non vaian contar con minutos cos maiores, déronlle outro aire a un equipo que, co paso dos minutos, foise apropiando do partido.
O meu bo amigo e membro distinguido de DSTP Podcast Jorge convenceume nos últimos meses de dar o dato estatístico da porcentaxe de posesión cada vez que analizamos un partido, pero ás veces a estatística engana. Para escribir este artigo fun mirar os datos do encontro e levei unha sorpresa ao comprobar como o Cádiz tivo moitísima máis posesión de balón que o Fortuna, un 64 %, e rematou 16 veces, catro delas entre os tres paus, polos tres remates dos visitantes, os tres a portería.
Pero a sensación que me deixou o partido, sobre todo a segunda metade, é que o Fortuna dominou o encontro salvo nos primeiros vinte minutos e dispuxo das oportunidades máis claras. Agora mesmo do Cádiz só lembro unha ocasión clara nun córner no que Coke Carrillo se atopa coa pelota tras un remate do excanteirán do Celta Javi Castro.
Porén, a sensación que teño é que o Fortuna non levou o partido pola actuación do porteiro local, que mantivo vivo ao Cádiz durante os 90 minutos. E fíxoo fronte a un Celta Fortuna no que non debutou ningunha fichaxe —ben por falta de adestramentos ou por problemas burocráticos—, cun once incluso debilitado respecto ao que terminou a temporada pasada, sen Hugo González, Anxo e Antañón de inicio.
Un debut moi positivo, un debut para coller confianza neste inicio ligueiro e, sobre todo, un debut no que todos os rapaces recibiron o premio á súa temporada anterior.
Iso si, o partido tamén nos deixa algunhas cosiñas negativas. Non negativas en si mesmas, pero si detalles que o Celta Fortuna ten que corrixir de aquí ao peche do mercado. Queda claro que Marco Garcés ten traballo: este equipo necesita outro dianteiro centro e outro mediocentro con urxencia.
Non porque o obxectivo sexa gañar o maior número de partidos posible, senón porque os que xa están necesitan competencia, Fredi necesita que todos aumenten o nivel e os xogadores necesitan todo isto para mellorar, progresar e, co tempo, petar a porta do primeiro equipo.
O Celta Fortuna mola moito. Desfrutémolo. Xa non queda nada para a próxima estrea na casa e, a min persoalmente, vaiseme facer eterno.
-
O Celta pecha a pretempada mirando de ti a ti ao Nápoles
Claudio Giráldez está moi satisfeito. A súa linguaxe corporal delátao e, por se a alguén lle quedaba algún indicio de dúbida, ao finalizar o partido fronte ao Nápoles que poñía o punto final á pretemporada celeste verbalizouno abertamente en declaracións concedidas aos medios oficiais do club. A explicación da satisfacción do preparador porriñés atópase no demostrado polos seus rapaces sobre o verde durante todo o verán e confirmado esta última semana na minixira do Celta por terras italianas.
Tras a contundente vitoria fronte ao Sassuolo hai uns días, o Celta presentouse en Castel di Sangro para afrontar un último desafío antes do inicio da competición doméstica a próxima fin de semana. O todopoderoso Nápoles, que participará na Champions esta nova tempada que está a piques de comezar, serviría para calibrar o estado de forma no que se atopan os pupilos de Giráldez.
Rival serio, con xogadores de renome e notable experiencia, os italianos comezaron o partido cun ritmo altísimo que superou os celestes durante os primeiros minutos de xogo. Incapaz de sacudirse o dominio local, no minuto once de partido o Celta encaixaba o seu cuarto gol a balón parado dos seis recibidos en total durante esta pretemporada. Este aspecto do xogo é un dos puntos nos que o club e o corpo técnico focalizaron os seus esforzos de cara á próxima tempada, intentando corrixir un mal endémico que persegue o Celta durante os últimos anos.
O debutante Abdoulaye Faye —titular no seu debut— viuse sorprendido na marca tras un centro envelenado dos locais e Di Lorenzo cabeceou ao fondo da rede dun Andrei Ionuț Radu que pouco puido facer.
O Celta medra co paso dos minutos
Custoulle ao Celta sacudirse o dominio local. O Nápoles dispuxo dalgunha que outra boa ocasión, pero desta vez si topou co porteiro romanés e co longueiro. O Celta comezou entón a medrar, liderado por uns enormes Febas e Hugo Burcio, que se apoderaron por completo do tempo e do ritmo do xogo.
Carl Starfelt, moi esixido polo xigante dianteiro Højlund, comezou a gañar a batalla corpo a corpo no seu particular duelo nórdico e o Nápoles deixou de atopar a maneira de chegar con tanta claridade ás inmediacións da área viguesa, agás polas internadas pola banda esquerda de Alisson Santos.
O Celta comezaba a chegar. Jones El-Abdellaoui e Álvaro Núñez voaban polos seus carrís e o equipo comezaba a despregar ese xogo rápido e vertical en transición, sinal de identidade do Celta 2.0 de Claudio Giráldez.
Gustaríame destacar especialmente o partido de Jones e Álvaro. O primeiro está a demostrar esforzo, sacrificio e unha aprendizaxe sen balón a marchas aceleradas, pero aínda lle falta comprensión e maldade na finalización das xogadas de ataque. Cando o consiga e madure, será un xogador importante no cadro de xogadores.
Pola súa banda, Álvaro Núñez parece xa recuperado da pubalxia coa que chegou a Vigo no pasado mercado de inverno. Vai collendo ritmo e forma e, aínda que contra o Nápoles exerceu de carrileiro esquerdo, deu un auténtico recital de despregamento físico nos dous lados do campo, unido a unha sobresaliente pausa coa pelota.
Hugo Burcio tira a porta abaixo
Tras o descanso, Jones e Javi Rodríguez deixaron o seu sitio a Yoel Lago e Javi Rueda. Febas, Burcio e un Antañón máis escorado á banda continuaban marcando o ritmo do partido. O Nápoles deu paso a un carrusel de cambios e resultou sorprendente ver como era o Celta o que daba un paso adiante fisicamente, mentres que eran os italianos os que parecían non ter realizado ningún cambio.
Hugo Burcio deu un auténtico recital táctico, posicional e físico. O golpe enriba da mesa foi contundente, elevando un nivel que xa fora moi alto durante toda a pretemporada e poñéndolles as cousas moi complicadas tanto a Claudio como aos seus compañeiros de posición.
Aleix Febas e Miguel Román parten como presumible parella de centrocampistas «titular» para o primeiro partido de Liga, pero ninguén pode durmirse. Ilaix Moriba e Matías Vecino continúan sendo xogadores do primeiro equipo, pero agora mesmo hai dous rapaces do Fortuna dispostos a arrincarlles as pegatinas e adiantalos pola dereita.
Diso vai este rollo e disto vai o proxecto deportivo do Celta: de que ninguén se durma e apareza xente desde abaixo disposta a tirar a porta abaixo.
Tras o partido, Claudio Giráldez confirmou que Hugo González o fixera e que gañara un posto no primeiro equipo grazas ao seu traballo durante a pasada tempada e este verán. A peaxe que pagará o Celta Fortuna será moi grande en todos os casos que citamos, pero estará cumprindo á perfección a súa función.
Jutglà atopa o premio á presión
O gol do empate celeste chegou no minuto 64 grazas a Ferran Jutglà. O dianteiro catalán fora unha illa en ataque ata ese momento. Non caeu tanto ás bandas nin tivo tanta incidencia como no pasado partido contra o Sassuolo, pero a súa insistencia na presión a Kevin De Bruyne no balcón da área permitiulle encarar o porteiro italiano, desfacerse del cun regate non exento de calidade e rematar comodamente a porta baleira.
Tras o gol continuaron os clásicos carruseis de cambios de pretemporada e o partido rematou con ocasións para ambos os equipos.
As sensacións están aí. Agora toca gañar
O importante non foi o resultado, foron as sensacións. Pechouse a pretemporada contra un rival esixente e nunca se lle perdeu a cara ao partido. Competíuse. O Celta de Claudio faino case sempre. Xogouse a un ritmo moi alto malia tratarse dun amigable de verán e o equipo chega a tope para o comezo da tempada a próxima fin de semana contra Osasuna.
Pero de sensacións non se vive. Vívese de goles e vívese de vitorias.
Quedan movementos de xogadores por producirse, tanto entradas como saídas, pero estamos tranquilos. Claudio sempre espreme ata a última pinga de fútbol dos seus xogadores.
Nunha semana volverémonos ler e veremos que tal nos foi. Que non haxa dramas nin euforia sobrerreaccionada, isto é moi longo. Temos as armas e a motivación de estar ante a última tempada de Iago. Temos un adestrador e uns xogadores que non se conforman, que queren máis e que deixarán sempre todo no campo.
Fagamos o mesmo.
