Etiqueta: Hugo Álvarez

  • Ante todo: moita calma

    Ante todo: moita calma

    O Celta asinou ante o Athletic os seus peores minutos deste inicio de temporada e pagounos caros. Dous golpes en apenas dous minutos castigaron un equipo irrecoñecible durante a primeira metade que reaccionou tras o descanso, pero volveu evidenciar a súa falta de mordente. Un punto de nove e motivos para preocuparse, si. Para desesperarse, aínda non. Ante todo: moita calma.

    Brais V.

    Ante todo: mucha calma é un álbum gravado en directo pola banda de punk viguesa Siniestro Total. Non se sabe con certeza a orixe da frase nin por que Siniestro decidiu asociala ao grupo, pero todo nos encaixa como unha luva para este artigo e para definir a situación actual do Celta e, sobre todo, para facer un desglose do partido dos celestes contra o Athletic de Bilbao desta fin de semana.

    As rotacións van ser máis necesarias ca nunca esta temporada, máis aínda se temos en conta o calendario vertixinoso ao que se enfrontarán os celestes neste arranque de curso. A estas alturas ninguén debería sorprenderse das aliñacións titulares que presente Giráldez en cada preito. Forma parte do plan.

    A priori, o once titular pintaba «sexy», como me gusta cualificalo. Ganas de ver a Faye, emoción pola titularidade de Hugo González, intentar despexar as dúbidas xustificadas polo estado físico de Carl Starfelt…

    Non arrancou de todo mal o Celta o encontro, xerando perigo ás costas dos centrais do Athletic, pero un par de axustes dos Leóns e o Celta diluíuse por completo, afogando na súa propia pasividade e falta de personalidade.

    O Bilbao non presionaba a saída desde atrás do Celta. Limitábase simplemente a marcar ao home a Moriba e Febas. Os mediocentros celestes estaban moi xuntos, apenas se ofrecían, deixando a responsabilidade da saída de balón aos centrais e carrileiros. Só Álvaro Núñez se movía e intentaba combinar para darlle saída ao xogo, mentres que Carreira pasaba desapercibido e tanto Faye como Javi Rodríguez xogaban cómodos, pero incapaces de arriscar na saída de balón.

    Atascouse o Celta, que se dirixía de forma irremediable e a toda velocidade cara ao final dun canellón sen saída.

    Chegou o minuto vinte de partido e con el o final do canellón e o desastre. Dous minutos, dous rabuñazos do Athletic e o Celta atopábase en sinistro total.

    Non foi un accidente imprevisible. Foi o resultado lóxico da lea na que se metera o propio Celta. Falta de mobilidade, de intensidade defensiva e de argumentos futbolísticos. O Celta de Claudio Giráldez traizoouse a si mesmo e pagou un prezo moi caro.

    Co descanso chegaron catro cambios. Entrou Miguel Román e o Celta deixou de pedir cada balón ao pé, a pelota comezou a fluír con ritmo e apareceron os espazos. Moi bos minutos no arranque da segunda metade.

    Na opinión de quen escribe, o último cambio foi precipitado e erróneo. A entrada de Hugo Álvarez por Swedberg na banda esquerda do ataque, sumada a un mal partido de Sergio Carreira, deixou o Celta sen profundidade e perigo por esa banda.

    Como contra o Valencia, o Celta chegaba, pero non mordía.

    Nin un tiro entre os tres paus na segunda metade, demostrando unha vez máis nesta temporada que ao Celta fáltalle picante arriba, fáltalle colmillo. A ausencia de Borja Iglesias non debería servir como escusa.

    Contra o Athletic estiveron mal todos: adestrador, xogadores… Un punto en tres partidos e sensacións encontradas. Dominio e falta de pegada contra o Valencia, un resultado enganoso contra Osasuna e dez minutos desastrosos contra o Athletic.

    Non vos desesperedes. Este equipo xa demostrou que pode gañar, que está traballado e que os resultados chegarán.

    Ante todo: moita calma.

  • O Regulamento de Schrödinger

    O Regulamento de Schrödinger

    O Celta estreouse en Balaídos cunha derrota ante Osasuna nun partido que parecía controlado ata a expulsión de Marcos Alonso. Os de Claudio Giráldez reaccionaron con fútbol e cabeza mesmo en inferioridade, pero marcharon sen premio nun encontro que volveu deixar sobre a mesa un vello problema: un criterio arbitral cada vez máis difícil de entender

    Brais V.

    O arranque como local do Celta neste Curso Futbolístico 26-27 deixou sensacións agridoce na parroquia viguesa, mal afeita a pasada temporada a un rendemento pobre cando os rapaces de Giráldez exerceron como locais nos 19 preitos disputados no remodelado Balaídos.

    Non me malinterpreten. O Celta non mereceu perder contra Osasuna, diría que todo o contrario. Podíanse intuír cambios no once inicial tendo en conta os tres partidos que o Celta vai disputar en apenas sete días e Claudio sorprendeu relativamente dando entrada a Ilaix Moriba por Aleix Febas, Javi Rueda por Sergio Carreira e cambiando por completo o tridente de ataque, deixando o peso ofensivo nas mans dun Williot Swedberg que se movía máis pola zona central do ataque, un Iago máis atrasado para lanzar as incursións de Javi Rueda pola banda dereita e Pablo Durán con liberdade para caer ás bandas.

    Moriba situouse máis en paralelo con Miguel Román que adiantado como facía a temporada pasada. Aquí hai un aspecto táctico que me gustaría resaltar: Javi Galán ten moita profundidade pola súa banda de forma asociativa, non é un carrileiro ao que darlle toda unha banda para que chegue á liña de fondo atacando espazos da mesma maneira que o fai Rueda. Galán estivo onte moi só no seu carril esquerdo e apenas podía atopar a Marcos Alonso ou aos pivotes para xerar vantaxes.

    O partido en si transcorreu de forma plácida para os rapaces de Claudio, que puxeron en práctica todas as súas virtudes durante a primeira metade. Os tres centrais apenas sufriron e manexaron con fluidez a pelota —destacar o partido de Yoel Lago. Os máis habituais de DSTP Podcast saben que non é un xogador que me guste, pero onte creo que fixo o seu mellor partido no primeiro equipo—, Moriba e Román achegaron sentido táctico e criterio coa pelota, mentres que o tridente ofensivo se encomendou a que Iago crease maxia, pasando Williot e Durán moito máis desapercibidos.

    Así chegou o primeiro tanto celeste desta temporada. Aspas é eterno, e coa súa clase desfíxose dunha pasiva defensa pamplonesa e cun disparo potente e raso bateu a portería navarra cando apenas se cumprira un cuarto de hora de partido.

    Todo se poñía de cara para un Celta ao que lle custa atopar espazos ante equipos pechados, pero que, grazas ao xiro pragmático que Claudio lles deu aos seus, é un rival temible en bloque medio e transición rápida.

    Agora imos pegar un acelerón nesta historia. O partido rompe no minuto 50 coa expulsión de Marcos Alonso. Javi Rueda falla na súa marca, Osasuna empata. O Celta non encaixa ben o golpe e chega o definitivo 1-2 de penalti.

    Aquí si hai un par de cousas que me gustaría destacar. Por unha banda, que o Celta buscase o empate co corazón, pero sobre todo con moitísima cabeza. Non se traizoou a si mesmo, cre na idea de Claudio e trata de executala da mellor maneira posible.

    Os cambios temperáns funcionaron. Carreira e, sobre todo, Hugo Álvarez convertéronse nunha dor de cabeza para Osasuna, mentres que Jones intentaba servir de apoio xogando máis de costas á portería que atacando espazos, situándose de 9. Claudio cambiou a defensa de catro e o equipo, tras repoñerse dos dous golpes asestados polos navarros, recompúxose e nunca lle perdeu a cara ao partido pese a estar en inferioridade practicamente toda a segunda metade.

    Por sorte este é un medio independente e temos a liberdade de poder dicir o que nos veña en gana. Eu vou facelo, utilizando palabrotas e metáforas.

    Hai moitísimas cousas no fútbol actual que me tocan os collóns, pero a que máis é o Regulamento de Schrödinger.

    Hoxe en día no fútbol arbítranse e rearbítranse as xogadas sen ningún criterio. Búscanse os frames exactos para decidir unha cousa ou outra. Depende do momento do partido, depende sobre todo do equipo ao que haxa que xulgar e, por riba de todas as cousas, depende de como espertase o árbitro pola mañá.

    Fronte a Osasuna, o Celta e a parroquia viguesa presentáronse un xoves chuvioso pola tarde en Balaídos coa ilusión xustificada dun novo arranque ligueiro. Intentando ser o máis obxectivo posible, onte a vermella a Marcos Alonso, se paras o frame exacto, está xustificada. Se ao árbitro lle ensinas toda a xogada seguida, aínda que sexa a cámara lenta, é unha tarxeta amarela case laranxa.

    Os árbitros xa non entenden de fútbol, entenden de frames e do que lles digan desde as salas opacas do VAR, VOR ou como carallo se chame.

    Logo pasan os minutos e ves que, noutro partido, unha entrada similar á de Marcos Alonso apenas se sanciona. O Regulamento de Schrödinger volve aparecer na mesma xornada e practicamente á mesma hora.

    O dos frames tamén é algo curioso. Utilizámolos para expulsar un xogador, pero non para reverter un penalti no que se aprecia que o balón toca o peito do xogador e posteriormente a man. Un árbitro xa non imparte xustiza no terreo de xogo, imparte outra cousa que non sabemos que é.

    Osasuna marcha de Balaídos con dezaseis faltas e unha tarxeta amarela. Non é culpa súa. Eles fan o seu traballo á perfección, xogan con intensidade, cortan pola raíz o ritmo de partido do Celta e apenas reciben castigo por iso por parte do colexiado. Queixábase amargamente Claudio en rolda de prensa ao rematar o partido precisamente disto último.

    Que se prepare, porque o seu próximo rival en Balaídos será un Athletic de Bilbao que leva dúas derrotas en dous partidos e que sempre que o enfrontou desde o seu regreso a Primeira División hai quince anos recibiu arbitraxes xustos e parciais.