Nah, veníamos a hablar de los partidos Valencia – Celta y Fortuna – Andorra pero la actualidad nos ha pillado en tiempo real con todo el tema Javi Rueda. Eso si, podcast completo y con buena discusión, como debe ser.
Etiqueta: Fredi Álvarez
-
O Fortuna xa compite entre os maiores
O Celta Fortuna estreouse no fútbol profesional cun empate ante un histórico como o Cádiz CF nun partido marcado polo mal estado do terreo de xogo. Os rapaces de Fredi superaron os nervios iniciais, competiron de ti a ti e deixaron a sensación de que están preparados para o enorme desafío que teñen por diante.
Por Brais V.
Este sábado 15 de agosto de 2026, o Celta Fortuna disputou por primeira vez un partido de competición oficial como equipo profesional. Fíxoo ante un rival histórico, o Cádiz CF, no seu propio estadio, e os rapaces de Fredi superaron con nota a primeira proba de lume.
Non quero soar como Xavi Hernández cando toda a súa análise e discurso futbolístico xiraban arredor do estado do céspede dos distintos estadios repartidos pola xeografía española, pero parecía que o JP Financial Estadio sementara o céspede que hai uns días levantaron en Balaídos, afectado por ese fungo que atrasou o inicio de temporada do primeiro equipo.
Bromas á parte, non podemos obviar o condicionante que supuxo para o desenvolvemento do partido o mal estado do terreo de xogo. Os futbolistas de ambos os equipos loitaron contra as circunstancias para desempeñar o seu oficio coa maior dignidade posible. Non foi fácil. Remates moi desviados, controis que se ían longos, botes estraños… Unha mágoa que un primeiro partido de Liga quedase un pouco deslucido polas malas condicións do terreo de xogo. Eu son da opinión de que o fútbol se reencontra co seu romanticismo máis primixenio cando se xoga en campos embarrados ou cheos de pozas, pero para a segunda categoría do fútbol español o espectáculo redúcese bastante.
Indo ao partido en si, que é o realmente importante neste pequeno artigo, o Fortuna comezou cos nervios propios do debut. O peso da historia, os ollos dunha cidade e dunha afección postos sobre un grupo de rapaces que levaron a canteira ao seguinte nivel pesaron sobre os de Fredi durante os primeiros minutos, nos que un Cádiz que imprimía un ritmo moi alto e aproveitaba os nervios visitantes chegaba de forma insistente á portería defendida por Coke Carrillo.
O Fortuna é un equipo rochoso en defensa. O seu trío de centrais, formado desta vez por Joel López, Pablo Meixús e Quique Ribes, despexaba con solvencia as constantes chegadas gaditanas. Vinte minutos tardaron os celestes en liberarse do dominio local, apoiando o seu xogo na descarga sobre Álvaro Marín mentres Hugo Burcio e Capde ían aparecendo pouco a pouco no partido.
Tardaron os de Fredi en entrar no preito, pero cando o fixeron demostraron ser un equipo traballado, solidario e con capacidade para chegar á área rival con transicións rápidas. De feito, as ocasións máis claras da primeira metade estiveron protagonizadas polos celestes, que coquetearon co gol cun gran disparo de Ángel Arcos desde o pico da área que se topou coa man salvadora de Ezkieta —sen lugar a dúbidas, o mellor xogador local e seguramente do partido— e nunha das clásicas transicións ofensivas endiañadas do Fortuna que Kibet desaproveitou cun mal control cando quedaba só diante do porteiro.
Aquí vou varrer para a casa e dicir que o control se lle foi longo polo mal estado do céspede. Cando se trata de defender os rapaces, elixo crer en conspiracións.
O Fortuna marchaba ao descanso con mellores sensacións que media hora antes e coa moral á alza ao comprobar que era capaz de tratar de ti a ti ao Cádiz na súa estrea ligueira.
Fredi introduciu cambios para a segunda parte. Entraron Andrés Antañón por Kibet —para quen escribe estas liñas, un dos xogadores máis destacados da primeira metade celeste— e Anxo por un Milla moi desconectado. Ambos os xogadores, en dinámica do primeiro equipo e que se presumen titulares no Fortuna cando non vaian contar con minutos cos maiores, déronlle outro aire a un equipo que, co paso dos minutos, foise apropiando do partido.
O meu bo amigo e membro distinguido de DSTP Podcast Jorge convenceume nos últimos meses de dar o dato estatístico da porcentaxe de posesión cada vez que analizamos un partido, pero ás veces a estatística engana. Para escribir este artigo fun mirar os datos do encontro e levei unha sorpresa ao comprobar como o Cádiz tivo moitísima máis posesión de balón que o Fortuna, un 64 %, e rematou 16 veces, catro delas entre os tres paus, polos tres remates dos visitantes, os tres a portería.
Pero a sensación que me deixou o partido, sobre todo a segunda metade, é que o Fortuna dominou o encontro salvo nos primeiros vinte minutos e dispuxo das oportunidades máis claras. Agora mesmo do Cádiz só lembro unha ocasión clara nun córner no que Coke Carrillo se atopa coa pelota tras un remate do excanteirán do Celta Javi Castro.
Porén, a sensación que teño é que o Fortuna non levou o partido pola actuación do porteiro local, que mantivo vivo ao Cádiz durante os 90 minutos. E fíxoo fronte a un Celta Fortuna no que non debutou ningunha fichaxe —ben por falta de adestramentos ou por problemas burocráticos—, cun once incluso debilitado respecto ao que terminou a temporada pasada, sen Hugo González, Anxo e Antañón de inicio.
Un debut moi positivo, un debut para coller confianza neste inicio ligueiro e, sobre todo, un debut no que todos os rapaces recibiron o premio á súa temporada anterior.
Iso si, o partido tamén nos deixa algunhas cosiñas negativas. Non negativas en si mesmas, pero si detalles que o Celta Fortuna ten que corrixir de aquí ao peche do mercado. Queda claro que Marco Garcés ten traballo: este equipo necesita outro dianteiro centro e outro mediocentro con urxencia.
Non porque o obxectivo sexa gañar o maior número de partidos posible, senón porque os que xa están necesitan competencia, Fredi necesita que todos aumenten o nivel e os xogadores necesitan todo isto para mellorar, progresar e, co tempo, petar a porta do primeiro equipo.
O Celta Fortuna mola moito. Desfrutémolo. Xa non queda nada para a próxima estrea na casa e, a min persoalmente, vaiseme facer eterno.
-
DEIXEN QUE OS RAPACES CAMELEN
O Celta afronta unha temporada histórica co Fortuna en Segunda e unha canteira que aperta desde abaixo. Quizais chegase o momento de esixir un pouco menos de inmediato e aprender a agardar.
Por Brais V. | Opinión
Escríbovos estas liñas desde un retiro autoimposto co único obxectivo de desconectar da imprevisibilidade da vida baixo a escusa vaga de ver unha eclipse «en mellores condicións». Cando se publique este texto xa estarei de volta na casa, cunha escusa cumprida e coas pilas aínda en reserva. Sinceramente, non me importa. Podes intentar escapar da rutina, pero ao final a rutina sempre te acaba atopando. Para min e para moitas persoas coma min, o Celta forma parte da nosa rutina.
O Celta fainos trampas. Unha das maiores fontes de distracción semanal é agardar á fin de semana para ver o partido dos rapaces de Giráldez. É nese momento cando en Balaídos nos xuntamos cos nosos amigos ou familiares e esquecemos as nosas semanas. No bar o mesmo, na casa tamén… É unha das nosas maiores fontes de dopamina. O Celta non nos permite sufrir ou celebrar sós. O Celta é unión, é comunidade e é unha forma de entender a vida. Pode soar esaxerado, pero se paramos a pensalo un momento non o é. Esaxerado sería dicir que cando nacemos no noso ADN se instala unha especie de código xenético herdado dos nosos pais, que á súa vez o herdaron dos nosos avós, e así remontándonos ata 1923. A miña cabeza racional grítame que é unha estupidez mentres o meu corazón sorrí e murmura que non ten probas, pero tampouco dúbidas.
Volvendo ao meu retiro. Esquecédevos de desconectar de todo e por completo nun mundo tan conectado. Estaba eu «de chills» aquí con nai, tíos e curmáns na Ribeira Sacra, discutindo parvadas, intentando ver estrelas fugaces e demais historias que pretenden arranxar o mundo, cando se desataron os acontecementos. Ollo, que igual se suspende o partido do domingo polo estado do céspede de Balaídos —mentres preparaba todo isto para subilo confirmouse a suspensión, pero non é o relevante desta historia—. Os insiders de Twitter picando caracteres nos seus teléfonos móbiles e abrindo espazos de audio para esfolar as posibles fichaxes que faga o club de aquí ao final do mercado. Recoñezo que eu tamén o fago. Sería hipócrita non admitilo. Todos temos as nosas fobias e as nosas filias e poucas cousas custan máis que intentar ser obxectivo. A obxectividade é o meu obxectivo a cumprir en setembro cando remata a temporada en xuño, pero ao final en outubro decátome de que me tocará repetir curso.
Toda esta chapa é a peaxe que tedes que pagar vós, os lectores, para abordar cun pouco de contexto as dúas cuestións que quero tratar neste artigo de opinión. A cuestión superficial é que non aprendemos de temporadas pasadas no que se refire a «matar» xogadores antes mesmo de que estampen a súa sinatura nun contrato e no estoxo de bolígrafos que colecciona Marián Mouriño.
O exemplo máis recente é o de Andrei Radu a temporada pasada, pero non porque o xogador en si non gustase, senón porque durante semanas se alimentaran constantemente rumores sobre que xogadores poderían chegar para cubrir o oco na portería que acababa de deixar vacante Vicente Guaita. «O Celta non ten porteiro», repetían sen cesar os insiders e mesmo os máis panenkitas. Ao final, o porteiro romanés destacou como un dos mellores porteiros da competición e tan só os problemas físicos, acentuados por ter que forzar ao non dispoñer Claudio dun recambio de garantías, fixeron que Radu parecese un porteiro máis terreal.
Ao que vou é a que todos debemos ter un pouco máis de paciencia con calquera que vista a celeste. Inclúome. Debemos deixar que o corpo técnico traballe, que os xogadores se adapten ao sistema e se empapen dos automatismos. Que non nos cegue que o novo lle peche a porta a este ou a outro canteirán. Ao final o fútbol manda e Claudio poñerá a cada un no seu sitio. Está demostrado que o que o mereza xogará e o que non verá os seus compañeiros desde o banco ou desde a bancada.
A cuestión de fondo é máis sinxela de asimilar. Polo menos así o penso.
É unha temporada histórica, xente.
Non me refiro a volver xogar competición europea, a disputar a Copa ou mesmo a que sexa a temporada de despedida de Iago Aspas. É histórica polo Fortuna. O ascenso, pensándoo máis en frío, é unha anécdota. O importante aquí é competir. O desafío é marabilloso. Os nosos rapaces do filial, incluída a cantidade inxente de xuvenís que nutrirán o equipo de Fredi, acelerarán aínda máis os procesos de formación.
A famosa mili da que sempre falamos en DSTP Podcast para os rapaces que teñen perspectiva de poñerse ás ordes de Claudio farana en Vigo. Non terán que marchar a terras afastadas nas que a incerteza dos minutos e a adaptación a un novo sistema ralenticen a súa progresión. Algún de vós estará pensando agora mesmo: «Pois as novas fichaxes do Celta tamén terán que adaptarse». Correcto, pero farano precisamente a un sistema que é un calco do que utiliza o primeiro equipo.
Insisto: a temporada do Fortuna na Liga Hypermotion é a mellor noticia posible para un club que nos últimos anos deu un xiro de 180º ao seu proxecto deportivo.
Na miña opinión, o de «club de canteira» ata hai un par de temporadas foi máis mito que realidade. O Celta acudiu á canteira nos seus momentos máis complicados e a xeración de Iago Aspas acudiu ao rescate. Nas temporadas seguintes, o acceso de canteiráns ao primeiro equipo produciuse a contagotas, con xogadores chegados directamente do Celta B e con algún que outro retornado.
A aposta decidida pola canteira non foi un proxecto claro ata a chegada de Claudio Giráldez ao primeiro equipo. Eu sempre son escéptico coas intencións dos Mouriño. Calquera oínte habitual de DSTP Podcast sábeo. En realidade, sómolo case todos os que pasamos por alí cada semana a debater —ou discutir, segundo se tercie— sobre a actualidade celeste.
Non quero repetirme, pero o proxecto de canteira «100 %», como proxecto recente, vive o seu mellor momento, é a envexa dos equipos máis poderosos da competición e sitúa o club nunha situación envexable para progresar e medrar a nivel deportivo e social.
Cada un vive o Celta como quere. Non hai unha forma mellor nin peor e todas son válidas. A algúns impórtalles que no once haxa máis canteiráns que menos. Outros queren fichaxes sexys. Outros son máis resultadistas… Pero si é certo que a corrente maioritaria é a primeira. O «prefiro descender con canteiráns que gañar xogando así» foi un ruxerruxe constante entre as voces máis ruidosas dos últimos anos, agora apaciguadas desde a chegada de Claudio ao primeiro equipo.
E, con todo, o técnico porriñés descarta canteiráns do primeiro equipo coa facilidade propia de alguén que se sabe coa confianza do club, da prensa e do entorno. É unha bendición, pero unha bendición que palidece ante a perspectiva de que eses mesmos canteiráns se vexan presionados polos que agardan no Fortuna co cabeiro entre os dentes.
Aquí ninguén pode durmirse.
Hugo Sotelo, Carlos Domínguez e Manu Fernández vivírono e víveno nas súas propias carnes. Ollo, que non só eles. Ilaix ou Vecino están tamén no punto de mira.
Como dicía o Fary: «deixen que os rapaces camelen como eles camelan».
Deixen que se equivoquen, que cometan erros, que se dean de fociños coa crúa realidade do fútbol profesional. O mesmo para Faye e para a xente que poida chegar para o primeiro equipo de aquí ao peche do mercado. Chegan a un equipo que xoga de memoria, con automatismos un tanto complexos no táctico.
Agardemos a xuño para soltar veleno e verbalizar as nosas frustracións.
Eu, pola miña parte, farei o enésimo intento. Espero poder conseguilo