Etiqueta: Ferran Jutglá

  • Todo depende dos ollos que o miren

    Todo depende dos ollos que o miren

    O Celta volveu quedar sen vitoria en Getafe nun partido que admite tantas lecturas como ollos o viron. Os de Claudio tiveron argumentos, reaccionaron ao gol local e buscaron a remontada incluso en superioridade, pero regresaron cun só punto. Os resultados lembran ao inicio da pasada temporada; as sensacións, polo menos para quen escribe, non tanto.

    Brais V

    Comentando o partido contra o Getafe con compañeiros de podcast, amiguetes e lendo opinións nas redes sociais de distintos afeccionados, decátome de que todos vemos e interpretamos os partidos de maneira moi distinta. É incrible como pode variar tanto un mesmo feito dependendo dos ollos de quen o mire. Por iso non me atrevo a facer unha análise do partido. Son consciente de que todo o que poida escribir aquí será extremadamente subxectivo e moitísima xente estará en desacordo comigo.

    Aclarado isto, e deixando a porta aberta a que quen queira escriba a súa opinión ou análise para ser publicada nesta web, imos co sucedido en Getafe e coa situación actual do equipo.

    Claudio Giráldez volveu rotar, presentando un once inicial de perfil máis físico e intentando igualar ese estilo pasivo-agresivo que adoita presentar o Getafe de Bordalás. O plan inicial non lle saíu de todo mal a Claudio, xa que o Celta foi capaz de soster o partido practicamente sen problemas, salvo algún susto puntual.

    Como na primeira parte ante Osasuna ou como contra a Real Sociedad, o Celta mostrouse seguro en defensa pese ao mal partido de Marcos Alonso na primeira metade, pero cun solvente Yoel Lago situado na posición habitual de Javi Rodríguez, que neste inicio de temporada se está mostrando como o mellor e máis regular da zaga celeste.

    Jones avanzaba polo seu carril chegando constantemente á liña de fondo, pero sen xerar excesivo perigo, mentres que Javi Galán non conseguía profundar polo seu. Miguel Román adiantábase respecto a Ilaix Moriba intentando dar fluidez e conectar co tridente atacante formado por Hugo González, Pablo Durán e Iago Aspas.

    Aquí entra en xogo o primeiro parágrafo deste artigo: mentres quen lles escribe apreciaba unha tediosa primeira metade na que só se conseguía xerar pola banda dereita de Jones, sacando algún que outro córner, outros dos meus compañeiros de podcast vían a mellor primeira parte da temporada.

    Sexa como for, un tedioso Getafe atopouse cun gol nun saque de esquina no que un rebote lle serviu a Martín Satriano un balón perdido no corazón da área. Demasiado premio para un Getafe que apenas xerara perigo, mentres o Celta xa lle dera un sobresalto cunha gran xogada individual de Hugo González.

    Chegábase ao descanso coa vitoria local, excesivo castigo para un Celta que fixera máis e mellores cousas durante os primeiros corenta e cinco minutos.

    Non arrancou mal a segunda metade o Celta, consciente de que tiña armas suficientes para facerlle dano ao Getafe. Así chegamos ao momento no que Hugo González, co guante da súa perna dereita, serviu un córner de forma maxistral que Carl Starfelt cabeceou ao fondo da rede defendida por David Soria.

    O Celta metíase no partido pouco despois de arrancar a segunda metade e lexitimamente soñaba cunha posible remontada que lle dese os primeiros tres puntos da temporada.

    Claudio demostrouno poucos minutos despois de conseguir o empate, dando entrada a xogadores dun perfil máis técnico e habilidoso. Cambiaron os carrileiros coa entrada de Sergio Carreira e Javi Rueda, mentres que Driouech entrou para darlle maior profundidade a unha banda esquerda que estivera practicamente deserta durante todo o partido.

    No minuto 67 o Getafe quedou con dez tras a expulsión por dobre amarela de Zaid Romero. Entrou Borja Iglesias e, máis tarde, Ferran Jutglá para buscar o ansiado segundo gol. Tívoo Hugo González cun cabezazo no corazón da área que, para mala sorte do valenciano, saíu potente pero demasiado centrado.

    Como recoñeceu Claudio na rolda de prensa posterior ao partido, o Celta intentouno con máis corazón que cabeza e o encontro rematou cun reparto de puntos relativamente inxusto para os visitantes.

    gora mesmo hai moita xente intentando comparar este inicio ligueiro co da temporada pasada. É xusto, os resultados son os que son e o arranque é similar, pero, na miña humilde opinión, este ano as sensacións que me transmite o equipo e incluso a linguaxe non verbal de Claudio cando o enfocan durante os partidos non me transmiten a mesma seguridade e tranquilidade da temporada pasada.

    Non estou preocupado como o estaba a temporada pasada, pero si me dá a sensación de que hai bastantes máis nervios que no inicio do curso anterior. Si detecto certo runrún nas redes ou na prensa que antes non sentía.

    Supoño que será a presión de cumprir coas expectativas da afección e do Club, que xa presionou a Claudio para solventar a situación económica apelando a unha boa participación na Europa League que aliviaría a eterna necesidade do Celta de desprenderse dos seus maiores activos ao final de cada temporada. Esta vez non o fixeron e deixaron nas mans de Claudio a pataca quente.

    A comparación absurda co Deportivo tampouco axuda en nada. Non xogamos na mesma liga, aínda que disputemos a mesma competición. O Celta é un club de ourivería en certo modo, de autor. O Deportivo representa o peor do fútbol moderno monopolizado polos clubs-estado ou polos clubs-banco, como o son eles agora.

    Seguinte parada: Racing de Santander na casa. Boa ocasión para sacudirse a presión e a ansiedade.

    Para rematar, gustaríame deixar un dato que me resulta curioso: desde a vitoria en Lyon da temporada pasada, o Celta só gañou catro dos dezasete partidos disputados, con vinte goles a favor e vinte e oito en contra.

  • Claudio contra as matemáticas: catro millóns de onces e unha certeza

    Claudio contra as matemáticas: catro millóns de onces e unha certeza

    Acertar un once de Claudio Giráldez é case unha cuestión de fe. O técnico volveu sorprender no debut ligueiro ante o Valencia cun equipo que respondeu ao seu plan, competiu e apenas sufriu. O Celta deixou certezas, pero tamén unha evidencia a oito días do peche do mercado: faltan talento, desequilibrio e esa chispa capaz de transformar posesión en perigo. Agora tócalle a Marco Garcés darlle armas a Claudio.

    Brais V

    En canto a conta de X do RC Celta publicou o once inicial que Claudio Giráldez utilizaría para a estrea ligueira da temporada 26/27, xurdiron en min sentimentos estraños que poucas veces experimentara antes. Por unha banda, lembraba o once que lle dera por seguro a David no último episodio de DSTP Podcast e o bochorno e o ridículo percorreron toda a miña alma de arriba abaixo. É certo que estes sentimentos nunca me foron alleos —por sorte ou por desgraza—, pero recompúxenme con certo éxito e entón a miña cabeza abandonou o meu eu habitual, puxo a capa do Doutor Estraño e comezou a debuxar todos os futuros onces posibles.

    Que Claudio nunca repita aliñación pasou por todos os estados do meme posibles. Comezou como un meme que asustaba e facía que levásemos as mans á cabeza mentres nos mirabamos uns aos outros e nos preguntabamos: pero que fai? Pouco a pouco o meme evolucionou. Pasou do medo ao simple susto, despois chegou o «Claudio sabe o que fai», asentouse como «dá igual a quen poña, saen once cabróns que dan a cara e renden». Agora xa estamos afeitos e o once case que nos dá igual.

    E aquí é onde entra o meu eu convertido nun médico con poderes sobrenaturais capaces de alterar a realidade. Por desgraza son un ser humano normal, así que lle pedín axuda á intelixencia artificial para resolvelo. Sempre se me deron ben as matemáticas, pero entre que non fago unha multiplicación sen calculadora desde hai vinte e cinco anos e que esta fin de semana invita á preguiza, acudín á axuda de Ultrón —por seguir coas metáforas dos Vingadores— para resolver a miña dúbida: despois de máis de cen partidos seguidos sen repetir aliñación, é máis fácil acertar un once de Claudio ou a lotería? A pregunta, ridícula en si mesma xa que non achega ningún tipo de valor ou dato salientable, considero que é lexítima. A resposta do meu Ultrón particular non deixou lugar a dúbidas.

    Matematicamente, a comparación é demoledora. Se imaxinásemos, simplificando moitísimo, que Giráldez puidese escoller calquera combinación de 11 xogadores dun cadro de 25, existen 4.457.400 onces distintos. Iso sería aproximadamente unha posibilidade entre 4,46 millóns de acertar o once exacto escollendo completamente ao chou.

    Ollo con esta historia, porque predicir que once vai sacar Claudio debe ser un verdadeiro quebracabezas para os adestradores rivais á hora de preparar un partido contra os celestes. En O gran Lebowski, Walter dicíalle ao Nota que «a beleza dun plan reside na súa sinxeleza». Giráldez fai todo o contrario. Non é sinxelo acertar un once, non é sinxelo preparar un plan de partido contra o seu equipo, pero esta complexidade simplifica a xestión do grupo e permite ter a todos os xogadores enchufados. A complexidade como vehículo para alcanzar a sinxeleza.

    Magnus Carlsen, o mellor xogador da historia, cando lle preguntaron se consideraba a Bobby Fischer un xenio respondeu que si, porque facía parecer sinxelo o que en realidade era moi difícil. Paréceme unha boa definición do que é a xenialidade. Acabo de darme conta de que a afirmación que fixo o noso compañeiro de podcast Rodri Lagoa hai tres temporadas e media é certa: Claudio Giráldez é un xenio

    Estou seguro de que a vós, lectores, o once de Claudio contra o Valencia tamén vos voou a cabeza. Creo que a todos nos xeraban dúbidas as titularidades de Jones El Abdellaoui e Javi Galán despois da súa pouca participación no treito final da pretemporada.

    Como explicou Claudio en rolda de prensa tras o partido, o plan de partido do Celta desenvolveuse á perfección. Comezaron os de Giráldez arroupados e convencidos de entregarse a unha defensa férrea capaz de aguantar as acometidas iniciais dun voluntarioso Valencia, pero coa vista posta en atacar o espazo e as costas dos defensas ches grazas á velocidade e profundidade que ofrecen Ferran Jutglá e Jones El Abdellaoui.

    Co paso dos minutos o Celta fíxose co balón. É difícil que non o consiga con Aleix Febas e Miguel Román, dous xogadores capaces de mover a pelota con fluidez con apenas un ou dous toques. Jones, sempre incisivo pola súa banda, conseguía recibir con certa vantaxe ao espazo, pero non atopaba un socio ao que poñerlle un balón perigoso na área valencianista. Jutglá, sempre voluntarioso, non é un dianteiro que ataque a área. Loce moito máis acompañado doutro dianteiro que lle permita moverse entre liñas e atacar os espazos en transicións rápidas.

    A banda esquerda celeste mantiña un xogo máis pausado e combinativo que só se viu alterado por algunha incursión de Javi Galán. O trío de centrais formado por Javi, Yoel e Marcos apenas sufriu salvo nalgunha xogada illada, despexou todos os centros locais con certa solvencia e só se viu sorprendido nunha transición ofensiva do Valencia que atopou unha autoestrada no carril esquerdo celeste, froito dun mal balance defensivo que Radu resolveu con solvencia. A mellor ocasión celeste da primeira metade estivo nas botas de Javi Rodríguez, pero o seu disparo desde a frontal topou coa man de Dimitrievski.

    Tras o descanso, e co ímpeto inicial local completamente diluído, os rapaces de Giráldez fixéronse co balón. Aleix Febas marcou o tempo do partido e por momentos o encontro converteuse nun monólogo visitante.

    Cando mellor estaban os celestes chegaron os cambios de Claudio, que deu entrada a Williot Swedberg por Hugo Álvarez buscando un pouco máis de mordente polo carril esquerdo e, minutos máis tarde, realizou un triplo cambio que cortou por completo o momentum no que se atopaba o Celta.

    Iago Aspas entrou por Jones, abandonando o carril dereito e situándose máis centrado e atrasado, deixando toda a banda dereita para Javi Rueda, que entrara en substitución de Javi Galán. Sergio Carreira situouse nese momento no carril esquerdo. O cambio máis sorprendente produciuse cando, en substitución de Ferran Jutglá, Claudio deu entrada a Pablo Durán. Tanto o sueco como o de Tomiño pasaron totalmente desapercibidos durante o resto do partido.

    Iago Aspas, sempre voluntarioso, axudou a manter o balón no balcón da área rival, pero o Celta perdeu verticalidade e mordente. A boa circulación de balón e a posesión celeste non se traduciron en perigo. Só un descomunal Sergio Carreira e Marcos Alonso conseguiron combinarse para xerar dano pola banda esquerda. Un disparo do madrileño que marchou rozando o pau longo valencianista foi a mellor ocasión visitante da segunda metade.

    Ilaix Moriba, co espertador funcionando durante a semana e despois de que Claudio sinalase na rolda de prensa previa ao partido que aprendera do toque de atención recibido ao quedar fóra da xira italiana de pretemporada, entrou por Aleix Febas axudando nos labores de contención e facendo que Radu apenas tivese traballo na segunda metade. O romanés resolveu o xogo aéreo que propoñían os valencianistas e só sentiu certo perigo nun contraataque que Danjuma desperdiciou enviando o balón aos xardíns do Turia cando se atopaba case man a man co porteiro celeste.

    A estrea ligueira foi un partido cheo de certezas e con moi poucas incógnitas. O Celta é un equipo sólido, rochoso e xeneroso no esforzo. Todos entenden os seus roles e todos reman ás ordes de Claudio Giráldez, pero a este Celta fáltalle chispa, fáltalle exactamente o que perdeu coa marcha de Óscar Mingueza e Fer López.

    Falta ese último pase, falta maldade e falta desequilibrio. O cadro de Claudio adoece dese xogador «máxico» que poña patas arriba a defensa rival, que revolucione ou axite un partido. O verso libre, o fútbol de antano que Iago ten na súa cabeza pero que, por desgraza e por mor da idade, apenas conserva nas súas pernas.

    O Celta en faceta ofensiva xa non pode entregalo todo aos pés do xenio de Moaña. Ten un El Abdellaoui que necesita «cocción» e comprensión do xogo; un Hugo Álvarez case sempre tímido; un Jutglá solitario; un Pablo Durán sempre guerreiro pero falto de talento; un Williot capaz do mellor ou de non ter a cabeza metida no partido; e un Borja Iglesias un ano máis vello, que terminou a temporada pasada arrastrando problemas físicos e con apenas pretemporada.

    Falta talento, falta desequilibrio, e esa é a tarefa que ten que resolver Marco Garcés nos oito días que quedan de mercado. Do seu acerto depende que o Celta dea un paso adiante ou se manteña nun nivel semellante ao da temporada pasada.

    Se hai uns anos todos pediamos que lle desen armas a Iago, agora pedimos que llas dean a Claudio.