O Celta asinou ante o Athletic os seus peores minutos deste inicio de temporada e pagounos caros. Dous golpes en apenas dous minutos castigaron un equipo irrecoñecible durante a primeira metade que reaccionou tras o descanso, pero volveu evidenciar a súa falta de mordente. Un punto de nove e motivos para preocuparse, si. Para desesperarse, aínda non. Ante todo: moita calma.
Brais V.
Ante todo: mucha calma é un álbum gravado en directo pola banda de punk viguesa Siniestro Total. Non se sabe con certeza a orixe da frase nin por que Siniestro decidiu asociala ao grupo, pero todo nos encaixa como unha luva para este artigo e para definir a situación actual do Celta e, sobre todo, para facer un desglose do partido dos celestes contra o Athletic de Bilbao desta fin de semana.
As rotacións van ser máis necesarias ca nunca esta temporada, máis aínda se temos en conta o calendario vertixinoso ao que se enfrontarán os celestes neste arranque de curso. A estas alturas ninguén debería sorprenderse das aliñacións titulares que presente Giráldez en cada preito. Forma parte do plan.
A priori, o once titular pintaba «sexy», como me gusta cualificalo. Ganas de ver a Faye, emoción pola titularidade de Hugo González, intentar despexar as dúbidas xustificadas polo estado físico de Carl Starfelt…
Non arrancou de todo mal o Celta o encontro, xerando perigo ás costas dos centrais do Athletic, pero un par de axustes dos Leóns e o Celta diluíuse por completo, afogando na súa propia pasividade e falta de personalidade.
O Bilbao non presionaba a saída desde atrás do Celta. Limitábase simplemente a marcar ao home a Moriba e Febas. Os mediocentros celestes estaban moi xuntos, apenas se ofrecían, deixando a responsabilidade da saída de balón aos centrais e carrileiros. Só Álvaro Núñez se movía e intentaba combinar para darlle saída ao xogo, mentres que Carreira pasaba desapercibido e tanto Faye como Javi Rodríguez xogaban cómodos, pero incapaces de arriscar na saída de balón.
Atascouse o Celta, que se dirixía de forma irremediable e a toda velocidade cara ao final dun canellón sen saída.
Chegou o minuto vinte de partido e con el o final do canellón e o desastre. Dous minutos, dous rabuñazos do Athletic e o Celta atopábase en sinistro total.
Non foi un accidente imprevisible. Foi o resultado lóxico da lea na que se metera o propio Celta. Falta de mobilidade, de intensidade defensiva e de argumentos futbolísticos. O Celta de Claudio Giráldez traizoouse a si mesmo e pagou un prezo moi caro.
Co descanso chegaron catro cambios. Entrou Miguel Román e o Celta deixou de pedir cada balón ao pé, a pelota comezou a fluír con ritmo e apareceron os espazos. Moi bos minutos no arranque da segunda metade.
Na opinión de quen escribe, o último cambio foi precipitado e erróneo. A entrada de Hugo Álvarez por Swedberg na banda esquerda do ataque, sumada a un mal partido de Sergio Carreira, deixou o Celta sen profundidade e perigo por esa banda.
Como contra o Valencia, o Celta chegaba, pero non mordía.
Nin un tiro entre os tres paus na segunda metade, demostrando unha vez máis nesta temporada que ao Celta fáltalle picante arriba, fáltalle colmillo. A ausencia de Borja Iglesias non debería servir como escusa.
Contra o Athletic estiveron mal todos: adestrador, xogadores… Un punto en tres partidos e sensacións encontradas. Dominio e falta de pegada contra o Valencia, un resultado enganoso contra Osasuna e dez minutos desastrosos contra o Athletic.
Non vos desesperedes. Este equipo xa demostrou que pode gañar, que está traballado e que os resultados chegarán.
Nah, veníamos a hablar de los partidos Valencia – Celta y Fortuna – Andorra pero la actualidad nos ha pillado en tiempo real con todo el tema Javi Rueda. Eso si, podcast completo y con buena discusión, como debe ser.
Acertar un once de Claudio Giráldez é case unha cuestión de fe. O técnico volveu sorprender no debut ligueiro ante o Valencia cun equipo que respondeu ao seu plan, competiu e apenas sufriu. O Celta deixou certezas, pero tamén unha evidencia a oito días do peche do mercado: faltan talento, desequilibrio e esa chispa capaz de transformar posesión en perigo. Agora tócalle a Marco Garcés darlle armas a Claudio.
Brais V
En canto a conta de X do RC Celta publicou o once inicial que Claudio Giráldez utilizaría para a estrea ligueira da temporada 26/27, xurdiron en min sentimentos estraños que poucas veces experimentara antes. Por unha banda, lembraba o once que lle dera por seguro a David no último episodio de DSTP Podcast e o bochorno e o ridículo percorreron toda a miña alma de arriba abaixo. É certo que estes sentimentos nunca me foron alleos —por sorte ou por desgraza—, pero recompúxenme con certo éxito e entón a miña cabeza abandonou o meu eu habitual, puxo a capa do Doutor Estraño e comezou a debuxar todos os futuros onces posibles.
Que Claudio nunca repita aliñación pasou por todos os estados do meme posibles. Comezou como un meme que asustaba e facía que levásemos as mans á cabeza mentres nos mirabamos uns aos outros e nos preguntabamos: pero que fai? Pouco a pouco o meme evolucionou. Pasou do medo ao simple susto, despois chegou o «Claudio sabe o que fai», asentouse como «dá igual a quen poña, saen once cabróns que dan a cara e renden». Agora xa estamos afeitos e o once case que nos dá igual.
E aquí é onde entra o meu eu convertido nun médico con poderes sobrenaturais capaces de alterar a realidade. Por desgraza son un ser humano normal, así que lle pedín axuda á intelixencia artificial para resolvelo. Sempre se me deron ben as matemáticas, pero entre que non fago unha multiplicación sen calculadora desde hai vinte e cinco anos e que esta fin de semana invita á preguiza, acudín á axuda de Ultrón —por seguir coas metáforas dos Vingadores— para resolver a miña dúbida: despois de máis de cen partidos seguidos sen repetir aliñación, é máis fácil acertar un once de Claudio ou a lotería? A pregunta, ridícula en si mesma xa que non achega ningún tipo de valor ou dato salientable, considero que é lexítima. A resposta do meu Ultrón particular non deixou lugar a dúbidas.
Matematicamente, a comparación é demoledora. Se imaxinásemos, simplificando moitísimo, que Giráldez puidese escoller calquera combinación de 11 xogadores dun cadro de 25, existen 4.457.400 onces distintos. Iso sería aproximadamente unha posibilidade entre 4,46 millóns de acertar o once exacto escollendo completamente ao chou.
Ollo con esta historia, porque predicir que once vai sacar Claudio debe ser un verdadeiro quebracabezas para os adestradores rivais á hora de preparar un partido contra os celestes. En O gran Lebowski, Walter dicíalle ao Nota que «a beleza dun plan reside na súa sinxeleza». Giráldez fai todo o contrario. Non é sinxelo acertar un once, non é sinxelo preparar un plan de partido contra o seu equipo, pero esta complexidade simplifica a xestión do grupo e permite ter a todos os xogadores enchufados. A complexidade como vehículo para alcanzar a sinxeleza.
Magnus Carlsen, o mellor xogador da historia, cando lle preguntaron se consideraba a Bobby Fischer un xenio respondeu que si, porque facía parecer sinxelo o que en realidade era moi difícil. Paréceme unha boa definición do que é a xenialidade. Acabo de darme conta de que a afirmación que fixo o noso compañeiro de podcast Rodri Lagoa hai tres temporadas e media é certa: Claudio Giráldez é un xenio
Estou seguro de que a vós, lectores, o once de Claudio contra o Valencia tamén vos voou a cabeza. Creo que a todos nos xeraban dúbidas as titularidades de Jones El Abdellaoui e Javi Galán despois da súa pouca participación no treito final da pretemporada.
Como explicou Claudio en rolda de prensa tras o partido, o plan de partido do Celta desenvolveuse á perfección. Comezaron os de Giráldez arroupados e convencidos de entregarse a unha defensa férrea capaz de aguantar as acometidas iniciais dun voluntarioso Valencia, pero coa vista posta en atacar o espazo e as costas dos defensas ches grazas á velocidade e profundidade que ofrecen Ferran Jutglá e Jones El Abdellaoui.
Co paso dos minutos o Celta fíxose co balón. É difícil que non o consiga con Aleix Febas e Miguel Román, dous xogadores capaces de mover a pelota con fluidez con apenas un ou dous toques. Jones, sempre incisivo pola súa banda, conseguía recibir con certa vantaxe ao espazo, pero non atopaba un socio ao que poñerlle un balón perigoso na área valencianista. Jutglá, sempre voluntarioso, non é un dianteiro que ataque a área. Loce moito máis acompañado doutro dianteiro que lle permita moverse entre liñas e atacar os espazos en transicións rápidas.
A banda esquerda celeste mantiña un xogo máis pausado e combinativo que só se viu alterado por algunha incursión de Javi Galán. O trío de centrais formado por Javi, Yoel e Marcos apenas sufriu salvo nalgunha xogada illada, despexou todos os centros locais con certa solvencia e só se viu sorprendido nunha transición ofensiva do Valencia que atopou unha autoestrada no carril esquerdo celeste, froito dun mal balance defensivo que Radu resolveu con solvencia. A mellor ocasión celeste da primeira metade estivo nas botas de Javi Rodríguez, pero o seu disparo desde a frontal topou coa man de Dimitrievski.
Tras o descanso, e co ímpeto inicial local completamente diluído, os rapaces de Giráldez fixéronse co balón. Aleix Febas marcou o tempo do partido e por momentos o encontro converteuse nun monólogo visitante.
Cando mellor estaban os celestes chegaron os cambios de Claudio, que deu entrada a Williot Swedberg por Hugo Álvarez buscando un pouco máis de mordente polo carril esquerdo e, minutos máis tarde, realizou un triplo cambio que cortou por completo o momentum no que se atopaba o Celta.
Iago Aspas entrou por Jones, abandonando o carril dereito e situándose máis centrado e atrasado, deixando toda a banda dereita para Javi Rueda, que entrara en substitución de Javi Galán. Sergio Carreira situouse nese momento no carril esquerdo. O cambio máis sorprendente produciuse cando, en substitución de Ferran Jutglá, Claudio deu entrada a Pablo Durán. Tanto o sueco como o de Tomiño pasaron totalmente desapercibidos durante o resto do partido.
Iago Aspas, sempre voluntarioso, axudou a manter o balón no balcón da área rival, pero o Celta perdeu verticalidade e mordente. A boa circulación de balón e a posesión celeste non se traduciron en perigo. Só un descomunal Sergio Carreira e Marcos Alonso conseguiron combinarse para xerar dano pola banda esquerda. Un disparo do madrileño que marchou rozando o pau longo valencianista foi a mellor ocasión visitante da segunda metade.
Ilaix Moriba, co espertador funcionando durante a semana e despois de que Claudio sinalase na rolda de prensa previa ao partido que aprendera do toque de atención recibido ao quedar fóra da xira italiana de pretemporada, entrou por Aleix Febas axudando nos labores de contención e facendo que Radu apenas tivese traballo na segunda metade. O romanés resolveu o xogo aéreo que propoñían os valencianistas e só sentiu certo perigo nun contraataque que Danjuma desperdiciou enviando o balón aos xardíns do Turia cando se atopaba case man a man co porteiro celeste.
A estrea ligueira foi un partido cheo de certezas e con moi poucas incógnitas. O Celta é un equipo sólido, rochoso e xeneroso no esforzo. Todos entenden os seus roles e todos reman ás ordes de Claudio Giráldez, pero a este Celta fáltalle chispa, fáltalle exactamente o que perdeu coa marcha de Óscar Mingueza e Fer López.
Falta ese último pase, falta maldade e falta desequilibrio. O cadro de Claudio adoece dese xogador «máxico» que poña patas arriba a defensa rival, que revolucione ou axite un partido. O verso libre, o fútbol de antano que Iago ten na súa cabeza pero que, por desgraza e por mor da idade, apenas conserva nas súas pernas.
O Celta en faceta ofensiva xa non pode entregalo todo aos pés do xenio de Moaña. Ten un El Abdellaoui que necesita «cocción» e comprensión do xogo; un Hugo Álvarez case sempre tímido; un Jutglá solitario; un Pablo Durán sempre guerreiro pero falto de talento; un Williot capaz do mellor ou de non ter a cabeza metida no partido; e un Borja Iglesias un ano máis vello, que terminou a temporada pasada arrastrando problemas físicos e con apenas pretemporada.
Falta talento, falta desequilibrio, e esa é a tarefa que ten que resolver Marco Garcés nos oito días que quedan de mercado. Do seu acerto depende que o Celta dea un paso adiante ou se manteña nun nivel semellante ao da temporada pasada.
Se hai uns anos todos pediamos que lle desen armas a Iago, agora pedimos que llas dean a Claudio.
Claudio Giráldez está moi satisfeito. A súa linguaxe corporal delátao e, por se a alguén lle quedaba algún indicio de dúbida, ao finalizar o partido fronte ao Nápoles que poñía o punto final á pretemporada celeste verbalizouno abertamente en declaracións concedidas aos medios oficiais do club. A explicación da satisfacción do preparador porriñés atópase no demostrado polos seus rapaces sobre o verde durante todo o verán e confirmado esta última semana na minixira do Celta por terras italianas.
Tras a contundente vitoria fronte ao Sassuolo hai uns días, o Celta presentouse en Castel di Sangro para afrontar un último desafío antes do inicio da competición doméstica a próxima fin de semana. O todopoderoso Nápoles, que participará na Champions esta nova tempada que está a piques de comezar, serviría para calibrar o estado de forma no que se atopan os pupilos de Giráldez.
Rival serio, con xogadores de renome e notable experiencia, os italianos comezaron o partido cun ritmo altísimo que superou os celestes durante os primeiros minutos de xogo. Incapaz de sacudirse o dominio local, no minuto once de partido o Celta encaixaba o seu cuarto gol a balón parado dos seis recibidos en total durante esta pretemporada. Este aspecto do xogo é un dos puntos nos que o club e o corpo técnico focalizaron os seus esforzos de cara á próxima tempada, intentando corrixir un mal endémico que persegue o Celta durante os últimos anos.
O debutante Abdoulaye Faye —titular no seu debut— viuse sorprendido na marca tras un centro envelenado dos locais e Di Lorenzo cabeceou ao fondo da rede dun Andrei Ionuț Radu que pouco puido facer.
O Celta medra co paso dos minutos
Custoulle ao Celta sacudirse o dominio local. O Nápoles dispuxo dalgunha que outra boa ocasión, pero desta vez si topou co porteiro romanés e co longueiro. O Celta comezou entón a medrar, liderado por uns enormes Febas e Hugo Burcio, que se apoderaron por completo do tempo e do ritmo do xogo.
Carl Starfelt, moi esixido polo xigante dianteiro Højlund, comezou a gañar a batalla corpo a corpo no seu particular duelo nórdico e o Nápoles deixou de atopar a maneira de chegar con tanta claridade ás inmediacións da área viguesa, agás polas internadas pola banda esquerda de Alisson Santos.
O Celta comezaba a chegar. Jones El-Abdellaoui e Álvaro Núñez voaban polos seus carrís e o equipo comezaba a despregar ese xogo rápido e vertical en transición, sinal de identidade do Celta 2.0 de Claudio Giráldez.
Gustaríame destacar especialmente o partido de Jones e Álvaro. O primeiro está a demostrar esforzo, sacrificio e unha aprendizaxe sen balón a marchas aceleradas, pero aínda lle falta comprensión e maldade na finalización das xogadas de ataque. Cando o consiga e madure, será un xogador importante no cadro de xogadores.
Pola súa banda, Álvaro Núñez parece xa recuperado da pubalxia coa que chegou a Vigo no pasado mercado de inverno. Vai collendo ritmo e forma e, aínda que contra o Nápoles exerceu de carrileiro esquerdo, deu un auténtico recital de despregamento físico nos dous lados do campo, unido a unha sobresaliente pausa coa pelota.
Hugo Burcio tira a porta abaixo
Tras o descanso, Jones e Javi Rodríguez deixaron o seu sitio a Yoel Lago e Javi Rueda. Febas, Burcio e un Antañón máis escorado á banda continuaban marcando o ritmo do partido. O Nápoles deu paso a un carrusel de cambios e resultou sorprendente ver como era o Celta o que daba un paso adiante fisicamente, mentres que eran os italianos os que parecían non ter realizado ningún cambio.
Hugo Burcio deu un auténtico recital táctico, posicional e físico. O golpe enriba da mesa foi contundente, elevando un nivel que xa fora moi alto durante toda a pretemporada e poñéndolles as cousas moi complicadas tanto a Claudio como aos seus compañeiros de posición.
Aleix Febas e Miguel Román parten como presumible parella de centrocampistas «titular» para o primeiro partido de Liga, pero ninguén pode durmirse. Ilaix Moriba e Matías Vecino continúan sendo xogadores do primeiro equipo, pero agora mesmo hai dous rapaces do Fortuna dispostos a arrincarlles as pegatinas e adiantalos pola dereita.
Diso vai este rollo e disto vai o proxecto deportivo do Celta: de que ninguén se durma e apareza xente desde abaixo disposta a tirar a porta abaixo.
Tras o partido, Claudio Giráldez confirmou que Hugo González o fixera e que gañara un posto no primeiro equipo grazas ao seu traballo durante a pasada tempada e este verán. A peaxe que pagará o Celta Fortuna será moi grande en todos os casos que citamos, pero estará cumprindo á perfección a súa función.
Jutglà atopa o premio á presión
O gol do empate celeste chegou no minuto 64 grazas a Ferran Jutglà. O dianteiro catalán fora unha illa en ataque ata ese momento. Non caeu tanto ás bandas nin tivo tanta incidencia como no pasado partido contra o Sassuolo, pero a súa insistencia na presión a Kevin De Bruyne no balcón da área permitiulle encarar o porteiro italiano, desfacerse del cun regate non exento de calidade e rematar comodamente a porta baleira.
Tras o gol continuaron os clásicos carruseis de cambios de pretemporada e o partido rematou con ocasións para ambos os equipos.
As sensacións están aí. Agora toca gañar
O importante non foi o resultado, foron as sensacións. Pechouse a pretemporada contra un rival esixente e nunca se lle perdeu a cara ao partido. Competíuse. O Celta de Claudio faino case sempre. Xogouse a un ritmo moi alto malia tratarse dun amigable de verán e o equipo chega a tope para o comezo da tempada a próxima fin de semana contra Osasuna.
Pero de sensacións non se vive. Vívese de goles e vívese de vitorias.
Quedan movementos de xogadores por producirse, tanto entradas como saídas, pero estamos tranquilos. Claudio sempre espreme ata a última pinga de fútbol dos seus xogadores.
Nunha semana volverémonos ler e veremos que tal nos foi. Que non haxa dramas nin euforia sobrerreaccionada, isto é moi longo. Temos as armas e a motivación de estar ante a última tempada de Iago. Temos un adestrador e uns xogadores que non se conforman, que queren máis e que deixarán sempre todo no campo.
